Gout ကုသမှုများ

Allopurinol သည် ကိုယ်တွင်း၌ ယူရစ်အက်စစ် ထုတ်လုပ်မှုကို ထိရောက်စွာ လျှော့ချသည့် xanthine oxidase ကိုတားဆီးသော ဆေးဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် purine များကို ယူရစ်အက်စစ်သို့ ပြောင်းလဲသော အင်ဇိုင်းကို ပိတ်ဆို့ခြင်းအားဖြင့် လုပ်ဆောင်ပြီး serum urate အဆင့်များကို လျှော့ချသည်။ Allopurinol ကို အစဉ်မပြတ်ဖြစ်သော gout အတွက် ရေရှည်ကုသမှုအဖြစ် အသုံးပြုကြပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် လက်ခံယူပါက gout attack များ၏ ကြိမ်နှုန်းကို အလွန်လျှော့ချနိုင်သည်ကို ပြသထားသည်။ Becker et al. (2010) ၏ လေ့လာမှုတွင် အလိုအလျောက် မျှတသော မျှမှန်းထားမှုတွင် ထည့်သွင်းပါက allopurinol သည် လူနာ 80% အထိ ရည်မှန်းထားသော serum urate အဆင့်များကို ရောက်ရှိစေနိုင်သည်ကို ပြသထားသည်။ သို့သော် allopurinol သည် ရှားပါးသော်လည်း ပြင်းထန်သော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်စေနိုင်ပြီး တချို့သော မျိုးဗီဇမှတ်သားထားသော လူနာများတွင် Stevens-Johnson ဆင်းဒရုမ်း အပါအဝင် ဖြစ်နိုင်သည် (Hershfield et al., 2013)။ အန္တရာယ်များကို လျော့နည်းစေရန်နှင့် ကုသမှုရလဒ်များကို အကောင်းဆုံး ဖြစ်စေရန် ပုံမှန်စောင့်ကြည့်ခြင်းနှင့် တဖြည်းဖြည်း မျှတမှု တိုးမြှင့်ခြင်းကို အကြံပြုသည်။

Colchicine သည် အဓိကအားဖြင့် gout ၏ acute attack များကို ကုသရန်နှင့် ပြန်လည်ဖြစ်ပွားမှုများကို ကာကွယ်ရန် အသုံးပြုသော ပဋိပက္ခဆေးဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် neutrophil chemotaxis နှင့် activation ကို တားဆီးခြင်းအားဖြင့် နာကျင်မှုနှင့် လောင်ကျွမ်းမှုကို လျှော့ချသည်။ Colchicine သည် ရောဂါလက္ခဏာများ စတင်ပေါ်ပေါက်ပြီး 12-24 နာရီအတွင်း ပေးသောအခါ အထူးသဖြင့် ထိရောက်သည်။ Ahern et al. (1987) ၏ အဓိကလေ့လာမှုတွင် အနည်းငယ်အလို့ငွေ colchicine သည် အမြင့်မားသော မျှတမှုနှင့် တူညီသော ထိရောက်မှုရှိပြီး ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ လျော့နည်းသည်ကို ပြသထားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် AGREE လေ့လာမှု (Terkeltaub et al., 2010) တွင် 1.8 mg ကို 1 နာရီအတွင်း ပေးသော အနည်းငယ်အလို့ငွေ colchicine ပုံစံသည် အခြားအမျိုးအစားများနှင့် အလားတူ ထိရောက်ပြီး ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ နည်းပါးသည်ကို ပြသထားသည်။ သို့သော် colchicine သည် ထိရောက်သော်လည်း အစာအိမ်လမ်းကြောင်း ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်စေနိုင်ပြီး kidney သို့မဟုတ် liver function ချို့တဲ့မှုရှိသော လူနာများတွင် သတိပြုသင့်သည်။

Febuxostat သည် အခြားကျင့်ကျင်နိုင်ခြင်းမရှိသော လူနာများ၏ chronic gout ကို ကုသရန် အသုံးပြုသော non-purine selective xanthine oxidase inhibitor တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် oxidized နှင့် reduced ပုံစံများ၏ xanthine oxidase များကို တားဆီးခြင်းအားဖြင့် serum uric acid အဆင့်များကို ထိရောက်စွာ လျှော့ချသည်။ CONFIRMS လေ့လာမှု (Becker et al., 2010) တွင် febuxostat 80 mg/နေ့ သည် allopurinol 300 mg/နေ့ ထက် ရည်မှန်းထားသော serum urate အဆင့်များကို ရောက်ရှိစေရန် ပိုမိုထိရောက်သည်ကို ပြသထားပြီး အထူးသဖြင့် အနည်းငယ်မှ အလယ်အလတ်သော kidney function ချို့တဲ့မှုရှိသော လူနာများတွင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းလုံခြုံမှုလေ့လာမှု (White et al., 2018) တွင် febuxostat သည် allopurinol နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ စိတ်နှလုံးရောဂါဆိုင်ရာ အန္တရာယ်များ တိုးမြှင့်သည်ကို သတိပေးထားသည်။ ထို့ကြောင့် febuxostat ကို ယေဘူယျအားဖြင့် အခြားကုသမှုများ မခံနိုင်သော လူနာများတွင် အသုံးပြုသည်။ ကုသမှုမစတင်မီ လူနာများကို အန္တရာယ်များနှင့် အကျိုးကျေးဇူးများ အကြောင်း အသိပေးသင့်သည်။

Probenecid သည် ယူရစ်အက်စစ်ကို kidneys မှ ပြန်လည်ယူဆောင်မှုကို တားဆီးခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တွင်းမှ ထုတ်ပေးရန် ကူညီသော uricosuric agent ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ယေဘူယျအားဖြင့် xanthine oxidase inhibitors မခံနိုင်သော သို့မဟုတ် အခြားကုသမှုများဖြင့် ရည်မှန်းထားသော serum urate အဆင့်များကို ရောက်ရှိမထားသော လူနာများ၏ chronic gout ၏ ဒုတိယရွေးချယ်မှုကုသမှုအဖြစ် အသုံးပြုသည်။ Pui et al. (2013) ၏ လေ့လာမှုတွင် probenecid သည် ယူရစ်အက်စစ် ထုတ်ပေးမှုကို တိုးမြှင့်ပြီး gout ရှိသူများတွင် serum urate အဆင့်များကို လျှော့ချနိုင်သည်ကို ပြသထားသည်။ သို့သော် probenecid သည် kidney function ချို့တဲ့မှုရှိသော လူနာများတွင် ထိရောက်မှုနည်းပါးပြီး အချို့သော လူနာများတွင် kidney stones အန္တရာယ်ကို တိုးမြှင့်နိုင်သည်။ ဤအန္တရာယ်ကို လျော့နည်းစေရန် probenecid ကို သောက်နေစဉ် အချိုးကျ ရေကို လုံလောက်စွာ သောက်သုံးရန် အရေးကြီးသည်။ Probenecid သည် အန္တီဘိုင်အိုတစ်များနှင့် NSAIDs များ အပါအဝင် ဆေးဝါးများစွာနှင့် ပြန်လည်အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်သဖြင့် လူနာ၏ ဆေးဝါး အသုံးပြုမှုကို သေချာစွာ စဉ်းစားရန် လိုအပ်သည်။

Pegloticase သည် uricase enzyme ကို polyethylene glycol ဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသော ဆေးဖြစ်ပြီး treatment-refractory gout ကို ကုသရန် အသုံးပြုသည်။ ၎င်းသည် ယူရစ်အက်စစ်ကို အာလန်တိုင်း သို့ ပြောင်းလဲခြင်းအားဖြင့် လုပ်ဆောင်ပြီး အာလန်တိုင်းသည် ပိုမိုရေတွင် ပျော်ဝင်ပြီး kidneys မှ လွယ်ကူစွာ ထုတ်ပေးနိုင်သည်။ Pegloticase သည် ယေဘူယျအားဖြင့် urate-lowering therapies များကို မခံနိုင်သော သို့မဟုတ် မတုံ့ပြန်သော chronic gout လူနာများတွင် အသုံးပြုသည်။ GOUT 1 နှင့် GOUT 2 (Sundy et al., 2011) ၏ လေ့လာမှုများတွင် နှစ်ပတ်တစ်ကြိမ် pegloticase infusion များသည် treatment-refractory gout လူနာများတွင် serum urate အဆင့်များကို ထင်ရှားစွာ လျှော့ချပြီး ရောဂါလက္ခဏာများကို ကောင်းမွန်စေသည်ကို ပြသထားသည်။ သို့သော် pegloticase သည် ပြင်းထန်သော အာလီဂျီတုန့်ပြန်မှုများနှင့် အကျိုးသက်ရောက်မှု လျော့နည်းမှုကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။ လူနာများကို အကျိုးသက်ရောက်မှု လျော့နည်းမှု ဖြစ်ပေါ်နိုင်ကြောင်း ရှာဖွေရန် infusion မတိုင်းမီ serum urate အဆင့်များကို ပုံမှန်စောင့်ကြည့်ရန် အရေးကြီးသည်။ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ရှိသော်လည်း pegloticase သည် ကုသမှုရွေးချယ်စရာ အနည်းငယ်သာ ရှိသော ပြင်းထန်သော gout လူနာများအတွက် အရေးပါသော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

Naproxen သည် gout ၏ acute attack များတွင် နာကျင်မှုနှင့် လောင်ကျွမ်းမှုကို စီမံရန် အထူးအသုံးများသော nonsteroidal anti-inflammatory drug (NSAID) ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် cyclooxygenase အင်ဇိုင်းများကို တားဆီးခြင်းအားဖြင့် နာကျင်မှုနှင့် လောင်ကျွမ်းမှုကို ဖြစ်စေသော prostaglandin များ၏ ထုတ်လုပ်မှုကို လျှော့ချသည်။ Janssens et al. (2008) ၏ randomized controlled trial တွင် naproxen သည် prednisolone နှင့် gout ၏ acute flare များကို ကုသရာတွင် ထိရောက်မှု ညီမျှသည်ကို ပြသထားပြီး နာကျင်မှု လျော့နည်းခြင်းနှင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်ခြင်း အချိန်များလည်း အလားတူဖြစ်သည်။ သို့သော် naproxen နှင့် အခြား NSAIDs များသည် အစာအိမ်လမ်းကြောင်းနှင့် နှလုံးရောဂါဆိုင်ရာ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ အန္တရာယ်ရှိပြီး အထူးသဖြင့် ရေရှည်အသုံးပြုသောအခါ ဖြစ်သည်။ Kearney et al. (2006) ၏ meta-analysis တွင် NSAIDs များကို မြင့်မားသော မျှတမှုဖြင့် အသုံးပြုခြင်းသည် myocardial infarction အန္တရာယ် တိုးမြှင့်သည်ကို ပြသထားသည်။ ထို့ကြောင့် naproxen ကို အနည်းဆုံး ထိရောက်သော မျှတမှုနှင့် အရှည်ဆုံး မဖြစ်စေရန် အသုံးပြုသင့်ပြီး အထူးသဖြင့် စိတ်နှလုံးရောဂါဆိုင်ရာ အန္တရာယ်ရှိသော သို့မဟုတ် အစာအိမ်အူလမ်းကြောင်း ပေါက်ဖောက်ခြင်း ရှိသော လူနာများတွင် ဖြစ်သည်။

Indomethacin သည် ပြင်းထန်သော gout attack များကို ကုသရန် အကြီးစား NSAID ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် cyclooxygenase-1 နှင့် cyclooxygenase-2 အင်ဇိုင်းများကို တားဆီးခြင်းအားဖြင့် နာကျင်မှုနှင့် လောင်ကျွမ်းမှုကို လျှင်မြန်စွာ လျှော့ချသည်။ Smyth နှင့် Percy (1973) ၏ အဓိကလေ့လာမှုတွင် indomethacin သည် gout ၏ acute management တွင် phenylbutazone ထက် ထိရောက်မှု ပိုမိုရှိသည်ကို ပြသထားသည်။ Schumacher et al. (2012) ၏ နောက်ပိုင်း randomized trial တွင် indomethacin သည် etoricoxib (selective COX-2 inhibitor) နှင့် gout ၏ acute treatment တွင် ထိရောက်မှု ညီမျှသည်ကို ပြသထားသည်။ သို့သော် indomethacin သည် အခြား NSAIDs များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အစာအိမ်လမ်းကြောင်းနှင့် ဦးနှောက်အာရုံကြော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ အန္တရာယ် မြင့်မားသည်။ Zhang et al. (2014) ၏ systematic review တွင် indomethacin သည် gout ၏ treatment တွင် အခြား NSAIDs များထက် လုံခြုံမှု အနေအထား နည်းပါးသည်ကို ပြသထားသည်။ ဤအန္တရာယ်များကြောင့် indomethacin ကို ပြင်းထန်သော gout attack များ သို့မဟုတ် အခြား NSAIDs များ ထိရောက်မှု မရှိသော အခါတွင်သာ အသုံးပြုသည်။

Prednisolone သည် corticosteroid တစ်ခုဖြစ်ပြီး NSAIDs သို့မဟုတ် colchicine မခံနိုင်သော လူနာများ၏ ပြင်းထန်သော gout attack များကို ကုသရန် အသုံးပြုသည်။ ၎င်းသည် မျိုးဗီဇဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုကို ထိန်းချုပ်ပြီး လောင်ကျွမ်းမှုကို လျှော့ချသည်။ Man et al. (2007) ၏ အဓိကလေ့လာမှုတွင် prednisolone သည် naproxen နှင့် gout ၏ acute treatment တွင် ထိရောက်မှု ညီမျှသည်ကို ပြသထားပြီး အတိုအတာ အတွင်း လုံခြုံမှု အနေအထားလည်း တူညီသည်ကို ပြသထားသည်။ Rainer et al. (2016) ၏ အခြား randomized trial တွင် prednisolone သည် indomethacin နှင့် gout ၏ acute gout ၏ နာကျင်မှု လျော့ချမှုတွင် ထိရောက်မှု မကျရှုံးသည်ကို ပြသထားသည်။ သို့သော် corticosteroids ၏ ရေရှည် သို့မဟုတ် မကြာခဏ အသုံးပြုခြင်းသည် osteoporosis, diabetes, နှင့် ကူးစက်ရောဂါများ လာပေါက်နိုင်သည့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်စေသည်။ Janssens et al. (2017) ၏ retrospective cohort study တွင် မကြာခဏ oral glucocorticoid therapy သုံးခြင်းသည် gout လူနာများတွင် adverse events အန္တရာယ် တိုးမြှင့်သည်ကို ပြသထားသည်။ ထို့ကြောင့် prednisolone ကို သတိပြုစွာ အသုံးပြုရမည်ဖြစ်ပြီး ယေဘူယျအားဖြင့် အခြားကုသမှုများ မရှိသော သို့မဟုတ် ပြင်းထန်သော gout attack များတွင် အသုံးပြုသည်။

Lesinurad သည် URAT1 ကို တားဆီးခြင်းအားဖြင့် အလုပ်လုပ်သော selective uric acid reabsorption inhibitor တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းကို xanthine oxidase inhibitor နှင့် ပေါင်းစပ်အသုံးပြုရန် အတည်ပြုထားပြီး xanthine oxidase inhibitor တစ်ခုတည်းဖြင့် ရည်မှန်းထားသော serum urate အဆင့်များကို ရောက်ရှိမထားသော လူနာများအတွက် ဖြစ်သည်။ CLEAR 1 နှင့် CLEAR 2 (Saag et al., 2017) ၏ လေ့လာမှုများတွင် lesinurad နှင့် allopurinol ပေါင်းစပ်အသုံးပြုခြင်းသည် allopurinol တစ်ခုတည်းထက် ရည်မှန်းထားသော serum urate အဆင့်များကို ရောက်ရှိသော လူနာများ၏ အချိုးအစားကို တိုးမြှင့်သည်ကို ပြသထားသည်။ သို့သော် lesinurad သည် အထူးသဖြင့် xanthine oxidase inhibitor မပါဘဲ အသုံးပြုသောအခါတွင် kidney-related adverse events အန္တရာယ် တိုးမြှင့်သည်။ Terkeltaub et al. (2019) ၏ safety analysis တွင် ဤရလဒ်များကို အတည်ပြုခဲ့ပြီး lesinurad ကို xanthine oxidase inhibitor နှင့် အညီအသုံးပြုသောအခါ အန္တရာယ်ကို လျော့နည်းစေသည်ကို ပြသထားသည်။ ဤလုံခြုံမှု အန္တရာယ်များကြောင့် lesinurad ကို အခြား urate-lowering therapies များနှင့် တုံ့ပြန်မှု မရသော လူနာများတွင် အသုံးပြုသည်။

Canakinumab သည် human monoclonal antibody တစ်ခုဖြစ်ပြီး interleukin-1β (IL-1β) ကို တိကျစွာ တားဆီးသည်။ IL-1β သည် gout ၌ လောင်ကျွမ်းမှု၏ အဓိက အဆင့်ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ယေဘူယျကုသမှုများ မခံနိုင်သော လူနာများ၏ ခံနိုင်ရည်မရှိသော gout ကို ကုသရန် အသုံးပြုသည်။ β-RELIEVED နှင့် β-RELIEVED-II (Schlesinger et al., 2012) ၏ လေ့လာမှုများတွင် canakinumab သည် acute gout attack များတွင် နာကျင်မှုကို အမြန်နှင့် တာရှည်ခံ လျော့နည်းစေပြီး triamcinolone acetonide နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ gout flare များ၏ ထပ်မံဖြစ်ပွားမှု အန္တရာယ်ကို အလွန်လျှော့ချသည်ကို ပြသထားသည်။ Schlesinger et al. (2014) ၏ နောက်ပိုင်းလေ့လာမှုတွင် canakinumab သည် allopurinol therapy စတင်ခြင်းအတွင်း gout flare များကို ကာကွယ်နိုင်သည်ကို ပြသထားသည်။ သို့သော် canakinumab သည် ၎င်း၏ immunosuppressive effects ကြောင့် ပြင်းထန်သော ကူးစက်ရောဂါများ အန္တရာယ် တိုးမြှင့်စေသည်။ Kivitz et al. (2018) ၏ ရေရှည်လုံခြုံမှု လေ့လာမှုတွင် ဤအန္တရာယ် တိုးမြှင့်မှုကို အတည်ပြုခဲ့ပြီး ရေရှည်အသုံးပြုခြင်းတွင် အသစ်သော safety signals မတွေ့ရှိခဲ့ပါ။ ၎င်း၏ မြင့်မားသော ကုန်ကျစရိတ်နှင့် အန္တရာယ်ကြောင့် canakinumab ကို ယေဘူယျကုသမှုများ မထိရောက်သော ပြင်းထန်သော gout လူနာများတွင်သာ အသုံးပြုသည်။

အနိမ့်ပျူရင်း အစားအစာသည် gout ကို စီမံရန် အရေးကြီးသော လက်ကျင့်ပြုမှုအပြောင်းအလဲတစ်ခုဖြစ်ပြီး ယူရစ်အက်စစ်၏ ကြိုတင်အဆင့်ဖြစ်သည့် ပျူရင်းများ အများကြီး ပါဝင်သည့် အစားအစာများကို လျှော့ချခြင်းအားဖြင့် ဖြစ်သည်။ ဤအစားအစာနည်းလမ်းသည် serum urate အဆင့်များကို လျှော့ချပြီး gout flare များ၏ အန္တရာယ်ကို လျှော့ချရန် ရည်ရွယ်သည်။ Choi et al. (2004) ၏ New England Journal of Medicine တွင် ဖော်ပြထားသော ရှေ့ပြေးလေ့လာမှုတွင် အသားနှင့် ပင်လယ်စာ စားသုံးမှု မြင့်မားခြင်းသည် gout အန္တရာယ်ကို တိုးမြှင့်ပြီး နို့ထွက်ပစ္စည်းများသည် ကာကွယ်မှုရှိသည်ကို ပြသထားသည်။ Zgaga et al. (2012) ၏ အခြားလေ့လာမှုတွင် vitamin C အနားအနားများ ပါဝင်သည့် အစားအစာများသည် serum urate အဆင့်များကို လျှော့ချနိုင်သည်ကို ပြသထားသည်။ American College of Rheumatology (Khanna et al., 2012) ၏ ညွှန်ကြားချက်များတွင် offal, certain seafoods, နှင့် high-fructose corn syrup ပါဝင်သည့် အစားအစာများကို ကန့်သတ်ရန် အကြံပြုထားသည်။ သို့သော် အနိမ့်ပျူရင်း အစားအစာများကို စားသုံးခြင်းသည် အကျိုးရှိသော်လည်း ၎င်းသည် ဆေးဝါးကုသမှုနှင့် အခြား လက်ကျင့်ပြုမှု အပြောင်းအလဲများ ပါဝင်သည့် gout ကို စီမံရန် ပေါင်းစပ်မှုပုံစံတစ်ခု ဖြစ်သင့်သည်ကို သိရှိရန် အရေးကြီးသည်။

ကျန်းမာသော ကိုယ်အလေးချိန်ကို ထိန်းသိမ်းခြင်းသည် gout ကို စီမံရန် အရေးကြီးပြီး အထူးသဖြင့် အဝလွန်ခြင်းသည် gout ဖြစ်ပွားမှုနှင့် အထပ်ထပ် gout flare များ ဖြစ်ပွားမှု အန္တရာယ်ကို တိုးမြှင့်သည်။ Choi et al. (2005) ၏ အကြီးစား ရှေ့ပြေးလေ့လာမှုတွင် မြင့်မားသော BMI သည် gout အန္တရာယ် တိုးမြှင့်သည်ကို ပြသထားသည်။ ကိုယ်အလေးချိန် လျှော့ချခြင်းသည် serum urate အဆင့်များနှင့် gout attack များ၏ အန္တရာယ်ကို လျှော့ချသည်ကို ပြသထားသည်။ Dessein et al. (2000) ၏ randomized controlled trial တွင် ကယ်လိုရီနှင့် ပျူရင်း ကန့်သတ်မှု ပေါင်းစပ်ခြင်းသည် ကိုယ်အလေးချိန် လျှော့ချမှုများနှင့် serum urate အဆင့်များနှင့် gout attack များ လျှော့နည်းမှုကို ဖြစ်စေသည်ကို ပြသထားသည်။ Nielsen et al. (2018) ၏ နောက်ပိုင်း systematic review နှင့် meta-analysis တွင် အလေးချိန် လျှော့ချမှု သည် ဝနှင့် ဗိုက်ပူသော gout လူနာများတွင် serum urate အဆင့်များကို ထင်ရှားစွာ လျှော့ချသည်ကို အတည်ပြုခဲ့သည်။ ACR ၏ ညွှန်ကြားချက်များ (Khanna et al., 2012) တွင် အလေးချိန်များသော သို့မဟုတ် ဝလွန်သော gout လူနာများအတွက် ကိုယ်အလေးချိန် လျှော့ချရန် ပြင်းပြသည့်အကြံပြုချက်များ ရေးသားထားသည်။ သို့သော် ကိုယ်အလေးချိန် လျှော့ချခြင်းကို တဖြည်းဖြည်းလုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ဆရာဝန်၏ စောင့်ကြည့်မှု အောက်တွင် လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းက အလေးချိန်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် လျှော့ချခြင်းသည် အချိန်တိုအတွင်း gout flare များကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

သင့်လျော်သောရေသောက်ခြင်းသည် ကိုယ်ထဲမှ ယူရစ်အက်စစ်ကို လွတ်လပ်စေပြီး ယူရိတ်ကြွေမှုဖြစ်ပေါ်ခြင်းအန္တရာယ်ကို လျော့နည်းစေသည့် ကြီးမားသော အခန်းကဏ္ဍအနေဖြင့် သွေးတိုးရောဂါစီမံခန့်ခွဲမှုတွင် အရေးပါသည်။ Choi et al. (2010) ၏ သုတေသနသည် ရေကို ပိုမိုသောက်သုံးခြင်းသည် ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာသော သွေးတိုးရောဂါဖြစ်ပွားမှု အန္တရာယ်နည်းကျစေသည်ဟု ပြသထားသည်။ ထိုသုတေသနတွင် 1 ရက်လျှင် ၅ မှ ၈ ပိဿာ ရေသောက်သုံးခြင်းသည် ၁ ပိဿာ သို့မဟုတ် အနည်းငယ်သာသောက်သုံးသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ရောဂါထပ်မံဖြစ်ပေါ်နိုင်ခြေကို ၄၀ ရာခိုင်နှုန်း လျော့နည်းစေသည်ဟု တွေ့ရှိခဲ့ပါသည်။ နောက်ထပ်သုတေသနတစ်ခုဖြစ်သည့် Neogi et al. (2014) သည် ယုံလောက်သည့်ရေသောက်သုံးခြင်းဖြင့် အခြားဘဝရက်ဝင်အားပြုမှုများနှင့်ပေါင်းစပ်၍ ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာသော သွေးတိုးရောဂါဖြစ်ပွားမှု အန္တရာယ်ကို လျော့နည်းစေနိုင်သည်ဟု ပြသခဲ့သည်။ ယင်းသက်ရောက်မှု၏ ဥပမာက Fam (2002) ၏ ပြန်လည်သုံးသပ်ချက်တွင် အသေးစိတ်ဖော်ပြထားပြီး ယူရစ်အက်စစ်ကို သွားစေနိုင်သည့်နည်းလမ်းများနှင့် ယူရိတ်ကြွေမှုကို တားဆီးနိုင်သည်ဟု ရှင်းပြထားသည်။ လုံလောက်သောရေသောက်သုံးခြင်းသည် အချို့သောကိစ္စများတွင် မတူကွဲပြားနိုင်သော်လည်း American College of Rheumatology အညွှန်းကိန်းများ (Khanna et al., 2012) မှာ သွေးတိုးရောဂါရှိသူများအား ရေကောင်းကောင်း မျှတစွာသောက်သုံးရင်း သောက်ရေကို အစိမ်းရောင် သို့မဟုတ် ဖြူရှင်းသောအခြေအနေကို ရောက်ရန် ကြိုးပမ်းရန် သတိပေးထားသည်။

ပုံမှန်လေ့ကျင့်ခန်းကျင့်ခြင်းသည် ကိုယ်အလေးချိန်ထိန်းချုပ်မှု၊ နှလုံးသွေးကြောကျန်းမာရေးနှင့် တစ်ခုတည်းသော ကျန်းမာခြင်းများအတွက် အရေးကြီးသောအခန်းကဏ္ဍဖြစ်ပြီး ယူရစ်အက်စစ်ကို ထိန်းချုပ်ပေးသော ဆေးဝါးဆိုင်ရာလေ့ကျင့်ခန်းများကို ပါဝင်သည်။ Williams (2008) ၏ ကြီးမားသော စုစည်းချက်များကို သုတေသနအရ လေ့ကျင့်ခန်းများသည် သွေးတိုးရောဂါဖြစ်ပွားမှု အန္တရာယ်နည်းစေသည်ဟုတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သုတေသနအရ အများဆုံး ၈ ကီလိုမီတာထက်ပို၍ သွားနေသော အမျိုးသားများတွင် သွေးတိုးရောဂါဖြစ်ပွားမှု အန္တရာယ်ကို တစ်ဝက်လျော့နည်းစေသည်ဟု သိရှိထားသည်။ Keenan et al. (2013) ၏ ပြန်လည်သုံးသပ်ချက်တွင် လေ့ကျင့်ခန်းများက အခြားသော သွေးတိုးရောဂါနှင့်ဆိုင်သော တိုးတက်မှုများဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။

အရက်သောက်သုံးမှုကို လျော့နည်းစေရန် အရေးကြီးသော နေ့စဉ်လေ့ကျင့်မှုဖြစ်သည်။ အရက်သောက်သုံးမှုသည် သွေးတိုးရောဂါဖြစ်ပွားမှုများနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ Choi et al. (2004) ၏ သုတေသနတွင် ပဲရည်နှင့် ဝိုင်ဖြစ်ပွားမှုတွင် စီးပွားစနစ်သွားကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုသုတေသနတွင် အကြောင်းပြချက်များ၊ အချက်အလက်များနှင့် အရက်သောက်သုံးမှု၏ အကြံပြုချက်များအား စနစ်တကျ ဖော်ပြထားသည်။ Neogi et al. (2014) ၏ တစ်ကြိမ်သာပေါ်လာသည့် သွေးတိုးရောဂါဖြစ်ပွားမှုများနှင့် ဆက်စပ်ချက်များသည် ရောဂါကို ထပ်မံဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်ဟု ပြသခဲ့သည်။

အချိုရည်များနှင့် အရက်သောက်သုံးမှုကို ထိန်းချုပ်ရန် သွေးတိုးရောဂါ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို လျော့နည်းစေရန်အတွက် အရေးကြီးသည်။ Choi et al. (2008) ၏ သုတေသနတွင် သွေးတိုးရောဂါဖြစ်ပွားမှုအတွက် အဓိကအရေးကြီးသော ကုသမှုများကို ဖော်ပြထားသည်။

ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာသော သွေးတိုးရောဂါများကို လျှော့နည်းစေရန် အရေးကြီးသော ဓာတ်ဆားများကို ထိန်းချုပ်ရန် အရေးကြီးသည်။ Choi et al. (2009) ၏ သုတေသနတွင် သွေးတိုးရောဂါပိုးဝင်မှုကို သက်ရောက်စေနိုင်သည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။ Stamp et al. (2013) သည် ယူရစ်အက်စစ် အနည်းငယ်လျော့နည်းစေနိုင်သည်ဟုပြသခဲ့သည်။

စိတ်ဖိစီးမှုကို ထိန်းချုပ်ခြင်းသည် သွေးတိုးရောဂါကို လျော့နည်းစေရန်အတွက် အရေးကြီးသော်လည်း မထင်မှတ်ခဲ့သော အခန်းကဏ္ဍဖြစ်သည်။ Li et al. (2018) ၏ သုတေသနတွင် စိတ်ဖိစီးမှုသည် သွေးတိုးရောဂါပိုးဝင်မှုအပေါ် အကြီးမားသော သက်ရောက်မှုရှိသည်ဟု ပြသခဲ့သည်။ Abdulbari et al. (2015) ၏ တစ်ကြိမ်သာသက်ရောက်မှုများကို နည်းပညာနည်းလမ်းများဖြင့် ဖြေရှင်းခဲ့သည်။

သင့်လျော်သော ဖိနပ်ဝတ်ဆင်ခြင်းသည် ထိခိုက်မှုများရှိသောသူများအတွက် အရေးကြီးသော စီမံချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ Rome et al. (2011) သည် သွေးတိုးရောဂါပိုးဝင်မှုနှင့် ပတ်သက်သော နည်းလမ်းများကို ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော်လည်း Stewart et al. (2014) ၏ သုတေသနတွင် ဖိနပ်ဖြင့် ဖိသော ထိခိုက်မှုများကို လျော့နည်းစေရန် အရေးကြီးသည်ဟုတွေ့ရှိခဲ့သည်။

သွေးတိုးရောဂါရှိသူများအတွက် ယူရစ်အက်စစ်စစ်ဆေးမှုနှင့် ဆက်စပ်သည့် အချက်အလက်များကို အရေးကြီးသည့်အခန်းကဏ္ဍအနေဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ အနိမ့်ဆုံး ထိန်းချုပ်ရန် အရေးကြီးသည်။ Perez-Ruiz et al. (2002) သည် ယူရစ်အက်စစ်ကို လျော့နည်းစေရန် အရေးကြီးသည်ဟု ပြသခဲ့သည်။

အခြားသော ဗဟိုနည်းလမ်းများဖြစ်သည့် ကွမ်းဘား၊ စားနပ်ရည်များကို အသုံးပြု၍ သွေးတိုးရောဂါကို ကုသရန် အရေးကြီးသည်။ Zhang et al. (2014) ၏ သုတေသနတွင် အသုံးပြုမှုများကို ပြသထားသည်။

ချယ်ရီနှင့် ချယ်ရီအဆီကို သွေးတိုးရောဂါပိုးဝင်မှုများကို လျော့နည်းစေရန် အသုံးပြုပါသည်။ Zhang et al. (2012) ၏ သုတေသနတွင် ချယ်ရီဝါအဆီသုံးခြင်းဖြင့် လျော့နည်းစေသည်ဟုပြသခဲ့သည်။ Collins et al. (2019) သည် ကျန်းမာရေးနှင့်ပတ်သက်သော အချက်များကို ဖော်ပြထားသည်။

အေးစိမ့်ခြင်းသည် သွေးတိုးရောဂါပိုးဝင်မှုများကို လျော့နည်းစေရန် အရေးကြီးသောနည်းလမ်းဖြစ်သည်။ Schlesinger et al. (2019) သည် ယူရစ်အက်စစ်များနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော သက်ရောက်မှုများကို ပြသခဲ့သည်။

ဓာတ်ဆားတည်ဆေးများကို အသုံးပြု၍ သွေးတိုးရောဂါပိုးဝင်မှုများကို လျော့နည်းစေရန် အရေးကြီးသည်။ Chandrasekaran et al. (2016) သည် သက်ရောက်မှုများကို ပြသခဲ့သည်။

နှုတ်ဖြစ်သော ဆေးများကို သွေးတိုးရောဂါပိုးဝင်မှုများကို ကုသရန်အတွက် အသုံးပြုပါသည်။ Ling et al. (2014) သည် သွေးတိုးရောဂါကို ထိန်းချုပ်ရန် အရေးကြီးသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။

အစားအစာရောဂါဆိုင်ရာ နည်းလမ်းများကို သွေးတိုးရောဂါများကို ထိန်းချုပ်ရန် အရေးကြီးသည်ဟု သိရှိခဲ့သည်။ Ren et al. (2012) သည် သွေးတိုးရောဂါ၏ ထိန်းချုပ်မှုများကို ရှင်းလင်းဖော်ပြခဲ့သည်။

မြှင့်တင်ခြင်းများနှင့် ပတ်သက်သည့် နည်းလမ်းများသည် ကျန်းမာရေးနှင့် စပ်လျဉ်းပြီး ကျန်းမာရေးအတွက် သက်ရောက်မှုများရှိသည်။ Hilton et al. (2017) သည် စိတ်ကျန်းမာရေးနှင့်ပတ်သက်၍ သက်ရောက်မှုများရှိကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

Omega-3 အမ်အက်စစ်များကို သွေးတိုးရောဂါများကို ကုသရန် အသုံးပြုသည်။ Yan et al. (2013) ၏ သုတေသနတွင် ယူရစ်အက်စစ်ကို လျော့နည်းစေသည်ဟုပြသခဲ့သည်။

Tai Chi ကို ကျန်းမာရေးနှင့် ပတ်သက်၍ အရေးကြီးသော နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုသည်။ Wang et al. (2004) သည် Tai Chi သည် ကျန်းမာရေးနှင့် ပတ်သက်၍ သက်ရောက်မှုများရှိသည်ဟုပြသခဲ့သည်။