အယ်လိုပျူရိနောလ်

Allopurinol သည် ကိုယ်တွင်း၌ ယူရစ်အက်စစ် ထုတ်လုပ်မှုကို ထိရောက်စွာ လျှော့ချသည့် xanthine oxidase ကိုတားဆီးသော ဆေးဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် purine များကို ယူရစ်အက်စစ်သို့ ပြောင်းလဲသော အင်ဇိုင်းကို ပိတ်ဆို့ခြင်းအားဖြင့် လုပ်ဆောင်ပြီး serum urate အဆင့်များကို လျှော့ချသည်။ Allopurinol ကို အစဉ်မပြတ်ဖြစ်သော gout အတွက် ရေရှည်ကုသမှုအဖြစ် အသုံးပြုကြပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် လက်ခံယူပါက gout attack များ၏ ကြိမ်နှုန်းကို အလွန်လျှော့ချနိုင်သည်ကို ပြသထားသည်။ Becker et al. (2010) ၏ လေ့လာမှုတွင် အလိုအလျောက် မျှတသော မျှမှန်းထားမှုတွင် ထည့်သွင်းပါက allopurinol သည် လူနာ 80% အထိ ရည်မှန်းထားသော serum urate အဆင့်များကို ရောက်ရှိစေနိုင်သည်ကို ပြသထားသည်။ သို့သော် allopurinol သည် ရှားပါးသော်လည်း ပြင်းထန်သော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်စေနိုင်ပြီး တချို့သော မျိုးဗီဇမှတ်သားထားသော လူနာများတွင် Stevens-Johnson ဆင်းဒရုမ်း အပါအဝင် ဖြစ်နိုင်သည် (Hershfield et al., 2013)။ အန္တရာယ်များကို လျော့နည်းစေရန်နှင့် ကုသမှုရလဒ်များကို အကောင်းဆုံး ဖြစ်စေရန် ပုံမှန်စောင့်ကြည့်ခြင်းနှင့် တဖြည်းဖြည်း မျှတမှု တိုးမြှင့်ခြင်းကို အကြံပြုသည်။