คานาคินูแมบ

คานาคินูแมบเป็นแอนติบอดีโมโนโคลนอลของมนุษย์ที่ยับยั้งอินเตอร์ลิวคิน-1β (IL-1β) ซึ่งเป็นตัวกลางหลักของการอักเสบในโรคเกาต์อย่างเลือกสรร มันถูกใช้สำหรับการรักษาโรคเกาต์ที่ยากต่อการรักษาในผู้ป่วยที่มีการโจมตีบ่อยครั้งและมีข้อห้ามต่อการรักษามาตรฐาน การทดลอง β-RELIEVED และ β-RELIEVED-II (Schlesinger และคณะ, 2012) แสดงให้เห็นว่าคานาคินูแมบให้การบรรเทาความเจ็บปวดอย่างรวดเร็วและยั่งยืนในการโจมตีของโรคเกาต์เฉียบพลันและลดความเสี่ยงของการโจมตีใหม่อย่างมีนัยสำคัญเมื่อเทียบกับไตรแอมซิโนโลนอะซีโทไนด์ การศึกษาภายหลังโดย Schlesinger และคณะ (2014) แสดงให้เห็นว่าคานาคินูแมบมีประสิทธิภาพในการป้องกันการโจมตีระหว่างการเริ่มต้นการรักษาด้วยอัลโลพูรินอล อย่างไรก็ตาม คานาคินูแมบมีความสัมพันธ์กับความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นของการติดเชื้อรุนแรงเนื่องจากผลกระทบการกดภูมิคุ้มกัน การศึกษาความปลอดภัยระยะยาวโดย Kivitz และคณะ (2018) ยืนยันความเสี่ยงการติดเชื้อที่เพิ่มขึ้นนี้แต่ไม่พบสัญญาณความปลอดภัยใหม่ ๆ กับการใช้งานที่ขยายออกไป ด้วยต้นทุนที่สูงและศักยภาพในการเกิดเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์ที่ร้ายแรง คานาคินูแมบมักถูกสงวนไว้สำหรับผู้ป่วยโรคเกาต์รุนแรงที่ไม่ตอบสนองต่อการรักษาซึ่งล้มเหลวหรือไม่สามารถทนต่อทางเลือกการรักษาอื่น ๆ