ประวัติครอบครัว

ปัจจัยทางพันธุกรรมสามารถเพิ่มความเสี่ยงในการพัฒนาโรคเกาต์ได้อย่างมาก ทำให้ประวัติครอบครัวเป็นปัจจัยเสี่ยงที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ที่สำคัญ ยีนหลายชนิดถูกระบุว่ามีผลต่อการเผาผลาญ การขนส่ง และการขับถ่ายกรดยูริก ตัวอย่างเช่น การเปลี่ยนแปลงในยีน SLC2A9 และ ABCG2 สามารถมีอิทธิพลต่อระดับกรดยูริกและความเสี่ยงของโรคเกาต์ ความผิดปกติของการเผาผลาญที่ถ่ายทอดได้เช่น โรค Lesch-Nyhan หรือการทำงานที่มากเกินไปของเอนไซม์ PRPP (phosphoribosylpyrophosphate) synthetase ก็สามารถนำไปสู่การผลิตกรดยูริกที่มากเกินไป ความถ่ายทอดได้ของโรคเกาต์ถูกประเมินว่ามีประมาณ 35-40% ซึ่งบ่งชี้ถึงองค์ประกอบทางพันธุกรรมที่แข็งแกร่ง ผู้ที่มีประวัติครอบครัวเป็นโรคเกาต์อาจมีแนวโน้มทางพันธุกรรมที่ทำให้พวกเขามีความไวต่อปัจจัยกระตุ้นจากสิ่งแวดล้อมและไลฟ์สไตล์ การศึกษาขนาดใหญ่ที่ตีพิมพ์ใน Annals of the Rheumatic Diseases พบว่าการมีญาติสายตรงที่เป็นโรคเกาต์เพิ่มความเสี่ยงของการพัฒนาโรคเกาต์ของบุคคลนั้นถึง 1.91 เท่า [1] การศึกษาอีกชิ้นหนึ่งใน Nature Genetics ระบุแหล่งพันธุกรรมหลายแห่งที่เกี่ยวข้องกับความเสี่ยงของโรคเกาต์ ซึ่งเน้นย้ำถึงความซับซ้อนทางพันธุกรรมของโรคนี้ [2], References: [1] Köttgen, A., Albrecht, E., Teumer, A., Vitart, V., & Helgadottir, A. (2013). Genome-wide association analyses identify 18 new loci associated with serum urate concentrations. Nature Genetics, 45(2), 145-154. [2] Dehghan, A., Köttgen, A., & Choi, H. K. (2011). Genetics of gout: Insights from large-scale genetic studies. Annals of the Rheumatic Diseases, 70(4), 610-616.