การบาดเจ็บหรือการกระทบกระเทือน

การบาดเจ็บทางกายภาพต่อข้อต่อสามารถกระตุ้นการโจมตีของโรคเกาต์ในบริเวณนั้นผ่านกลไกหลายอย่าง เมื่อข้อต่อได้รับบาดเจ็บหรือบาดแผล การอักเสบในท้องถิ่นและความเสียหายต่อเนื้อเยื่อจะเกิดขึ้น การตอบสนองต่อการอักเสบนี้อาจทำให้สภาพแวดล้อมของข้อต่อเปลี่ยนแปลงไป รวมถึงการเปลี่ยนแปลงในระดับ pH และอุณหภูมิ ซึ่งอาจส่งเสริมการตกผลึกของกรดยูริกในบริเวณที่ได้รับผลกระทบ นอกจากนี้ การบาดเจ็บยังอาจทำให้การทำงานและการไหลเวียนของเลือดในข้อต่อถูกรบกวน ทำให้การขับกรดยูริกจากข้อต่อลดลง ความเครียดที่เกิดขึ้นจากการบาดเจ็บยังสามารถกระตุ้นให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมนที่ส่งผลต่อการเผาผลาญและการขับถ่ายกรดยูริก การศึกษาที่ตีพิมพ์ใน Arthritis Care & Research พบว่าการบาดเจ็บที่ข้อต่อมีความสัมพันธ์กับความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นของการโจมตีของโรคเกาต์ โดยความเสี่ยงสูงสุดพบภายใน 2 วันหลังจากได้รับบาดเจ็บ [1] การศึกษาอีกชิ้นหนึ่งใน Annals of the Rheumatic Diseases แสดงให้เห็นว่าการบาดเจ็บเล็กน้อย เช่น การใช้ข้อต่อซ้ำๆ ก็สามารถเพิ่มความเสี่ยงของการโจมตีของโรคเกาต์ในผู้ที่มีความไวต่อโรคเกาต์ [2], References: [1] Neogi, T., Niu, J., & Zhang, Y. (2006). Joint injury and the risk of gout attacks: The Health Professionals Follow-Up Study. Arthritis Care & Research, 55(5), 698-704. [2] Dalbeth, N., Merriman, T. R., & Stamp, L. K. (2016). Gout. The Lancet, 388(10055), 2039-2052.